123

 

 
 

รีิวิว Let Me Eat Your Pancreas ตับอ่อนเธอนั้น ขอฉันเถอะนะ

15 November 2560 oat123 90 Views

 

“อบอุ่นหัวใจไปกับเรื่องรักสดใสของหนุ่ม Introvert กับสาว Extrovert

หนังมาเบอร์เมโลดราม่าซึ้งๆ ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขและความเศร้า

ช่วงท้ายบีบคั้นถึงขั้นเรียกน้ำตา”

@KimkanaMagazine

 

 

‘ตับอ่อนเธอนั้น ขอฉันเถอะนะ’ อีกหนึ่งหนังรักแนวเมโลดราม่าของญี่ปุ่น ที่มาพร้อมชื่อเรื่องแปลกๆ แต่จริงๆ คือตรงกับเนื้อหาในเรื่องสุดๆ สำหรับหนังรักเรื่องนี้ เอาดีๆ ก็มาสไตล์หนังรักญี่ปุ่นแบบซึ้งๆ ที่เราคุ้นชินกันดี แต่แอบให้กลิ่นอายของหนังฝรั่งแนว Young Adult อยู่ไม่ใช่น้อย โดยเฉพาะประเด็นเรื่องการใช้เวลาในชีวิตให้คุ้มค่า น่าจดจำ ซึ่งหนังทำออกมาได้ค่อนข้างบีบคั้นอารมณ์พอสมควรในส่วนของพาร์ตดราม่า แต่พาร์ตความสุขก็เรียกเสียงหัวเราะได้นะเออ

 

หนังจะเล่าถึงอาจารย์หนุ่มคนหนึ่ง ที่ได้กลับไปยังห้องสมุดที่ตัวเองเคยดูแลตอนสมัยเรียนมัธยม และสถานที่แห่งนี้ก็เรียกความทรงจำในครั้งนั้นให้หวนกลับมา รอยยิ้มของเธอ ความร่าเริงสดใสของเธอ (งานอ่อยแบบคาวาอี้ๆ ก็มา) เด็กสาวที่อยู่ในความทรงจำของเขาตลอดมา หนังพาเล่าย้อนกลับไปสู่ช่วงเหล่านั้นที่เขาและเธอได้รู้จักกัน และได้มีช่วงเวลาอันสุดพิเศษร่วมกัน ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความเศร้า แต่ก็ยังสามารถเรียกรอยยิ้มได้มากเลยทีเดียวอย่างที่ได้บอกไป

 

ประโยคที่ว่า ‘ฉันอยากกินตับอ่อนเธอ’ คือธีมหลักของเรื่องนี้เลย เมื่อนางเอกเป็นโรคมะเร็งตับอ่อนและมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน (ในสมัยโบราณเชื่อกันว่า หากอีกฝ่ายกินส่วนที่เสียของคนป่วย จะช่วยให้เจ้าตัวหายดีได้) แต่เธอกลับใช้ชีวิตได้อย่างร่าเริงเป็นพิเศษ เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร ยกเว้นเขา เด็กหนุ่มหน้าจืดที่มีนิสัยชอบเก็บตัว ไม่มีเพื่อนสนิทสักคนในห้อง และหลังจากนั้นมา เธอก็เหมือนพระอาทิตย์ที่ทำให้ท้องฟ้าหมองหม่นอย่างเขาสดใสขึ้นตามไปด้วย ซึ่งมันช่วยทำให้เขาเปลี่ยนไป เริ่มเปิดใจให้คนอื่นๆ มากยิ่งขึ้น ที่สำคัญยังทำให้เขาได้รู้จักความรักอีกด้วย

 

ต้องถือว่าหนังแอบให้แง่คิดดีๆ เกี่ยวกับการใช้ชีวิตพอสมควร เมื่อหนังได้หยิบเอาตัวละครที่แตกต่างกันมาจูนเข้าหากันได้ นั่นก็คือตัวพระเอกที่เป็นคน Introvert (ชอบเก็บตัว) และตัวนางเอกที่เป็นคน Extrovert (ชอบเข้าสังคม) ทำไมคนสองคนถึงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันได้ ผ่านการดำเนินเรื่องไปแบบราบเรียบ มีเนือยบ้างในช่วงต้นๆ ถึงกลางเรื่อง แต่ก็ยังสามารถทำให้เราตรึงใจได้ตลอดทั้งเรื่อง โดยเฉพาะบทสรุปสุดท้าย ที่บีบคั้นอารมณ์หนักมากจนถึงขั้นเรียกน้ำตาได้จริงๆ

 

8.5/10

by คิมคานา

เรื่องอื่นๆ

แสดงความคิดเห็น

Menu